48/2010

  Jeżeli mówimy o średnim pokoleniu czeskich prosów, czyli coś pomiędzy Cernikiem i Skanderą, a Dlouhym i Bergmanem, to oprócz Marčíka i Bauere'a trzeba wymienić Zajica... Jana Zajica. Jana po raz pierwszy spotkałem parę ładnych lat temu w Saas Fee, na Nitro Summer campie. Już wtedy nieźle wymiatał, wzbudzając powszechny podziw, a ja podczas jednej z balang z czeską załogą obiecałem, że będę miał go na oku...Potem spotykałem go już praktycznie wszędzie: na summer campach, zawodach, fotoshootingach.... Zawsze uśmiechnięty i sympatyczny. Odkąd ściął swoje długie pióra, jakoś tak jeszcze bardziej złagodniał. Zajic jest zawodnikiem wszechstronnych, chociaż najbardziej lubi mega hopki gdzieś na uboczu. Wygrał już Nike ACG Spring Classics w Kaunertal, a tak naprawdę wszystko dopiero przed nim... Panie i Panowie - Honza Zając.

 

MDS: Jak się nazywasz?

Z: Jan Zając, wołają na mnie Zája.

 

MDS: To dziwne, bo nam znany jesteś jako Honza...

Z: Imienia Jan używam w dowodzie osobistym i paszporcie. A poza tym nikt nie zwraca się do mnie Jan, bo jest to bardzo oficjalne. Przyjaciele nazywają mnie Honza albo Zája.

 

MDS: Wiek, sponsorzy:

Z: Mam 26 latek, a sponsoruje mnie kilka brendów: Nitro, Horsefeathers, Nixon, Osiris, Kamikaze, Zeal Optic.

 

MDS: Skąd pochodzisz?

Z: Teraz mieszkam w małym miasteczku blisko polsko-niemieckiej granicy, które nazywa się Jablonec nad Nisou. Wynajmuję mieszkanie z dwoma kumplami, super sprawa.

 

MDS: Co robisz, gdy nie jeździsz na desce?

Z: No, mam sporo różnego rodzaju zajęć: latem jeżdżę trochę na deskorolce i pływam na windsurfingu. Czasami też pracuję na wysokościach i wtedy muszę wierzyć, że 60 metrowa lina, na której wiszę parędziesiąt metrów nad ziemią, mnie utrzyma. Naprawdę super robota - polecam. Zdarza się też, że pomagam w pracy mojemu ojcu, który jest szklarzem.

 

MDS: Od jak dawna obecny jesteś w snowboardingu?

Z: Myślę, że 13 zim już będzie.

 

MDS: Co daje Ci jazda na desce?

Z: Hmm... Bycie snowboarderem to świetna okazja do podróżowania, poznawania nowych ludzi, jazdy w nowych rejonach, poszukiwania nowych snowboardowych trików, które można zdusić... Cała masa nowych doświadczeń. Myślę, że to jedno z najfajniejszych zajęć na świecie. Jazda na desce daje mi mnóstwo adrenaliny, której potrzebuję każdego dnia.

 


MDS: Co sprawia większą satysfakcję: fajne zawody, słoneczny dzień w górach, czy puch na backcountry?

Z: Jakieś dwa lata temu znaleźliśmy terain-gap ponad torami kolejki. Kiedy zobaczyłem go z  góry pierwszy raz, naprawdę miałem niezłego pietra. Jesienią wykarczowałem krzaki i czekałem na pierwszy śnieg. W końcu spadł. Wprawdzie nie udało nam się doczekać na przejazd pociągu, ale moje bs 360 było największym przeżyciem, jakiego do tej pory doświadczyłem na desce. Backcountry daje najwięcej satysfakcji i nie da się tego porównać z niczym innym.

 

MDS: Jak określiłbyś swój styl?

Z: Jeszcze jakieś dwa lata temu czułem, że mój styl jest zły i brzydki. Trudno jest samemu określić swój styl... Teraz po prostu czuję się super w powietrzu.

 

MDS: Często spotykamy się w różnych miejscach. Czy jest coś, co w podróżowaniu denerwuje Cię najbardziej?

Z: Najbardziej nudne jest siedzenie godzinami w samochodzie w drodze do lub z miejscówki. Tego wręcz nienawidzę.

 

MDS: Gdzie najczęściej bywasz? Zimą i latem.

Z: Lubię moją domową miejscówkę Rejdice. Ale także Zillertal, L2A albo Saas Fee - w zimie. W lecie zdecydowanie wolę sobie poleżeć gdzieś na plaży nad morzem albo nad jeziorem.

 

MDS: W Czechach, skąd pochodzisz, dużo jest świetnych snowparków i dobrze zorganizowanych zawodów. Czy wysoko oceniasz czeską scenę snowboardową?

Z: No tak, każdej zimy pojawia się nowa grupka utalentowanych ziomali. Pochodzą z całych Czech, często z miejsc, w których nigdy nie byłem, ani o nich nie słyszałem. Wymiatają jak szaleni, aż trudno w to uwierzyć. Niektórzy nawet nie mają sponsorów, a już na pierwszych zawodach widzisz ich w finale. I to jest super! Trzeba pamiętać, że dobre zawody bez dobrych organizatorów są niemożliwe do zrobienia. I ja się cieszę, że u nas są tacy ludzie, którzy potrafią to dobrze zrobić.

 

MDS: Najlepsza, Twoim zdaniem, czeska miejscówka?

Z: Bez wątpienia Szpindleruv Mlyn. Na Spring Session mieliśmy tam jeden z najlepiej przygotowanych snowparków w Europie. Ale Rejdice też są całkiem fajne, zresztą możecie sami sprawdzić na www.freeride.cz

 

MDS: Co sądzisz o polskim snowboardingu?

Z: Znam dużo polskich rajderów. Większość z nich lubię. Wiesz, jesteśmy ziomalami - sąsiadami, więc fajnie jest gdzieś w Europie spotkać „swoich". Też macie mnóstwo „railowców", tak jak i my. Oczywiście też są to snowboarderzy, którzy przekraczają limity i pchają to wszystko do przodu. Ale ja, po prostu, nie za bardzo lubię raile. Zazwyczaj mistrzowie poręczy nie umieją zrobić żadnych porządnych trików na hopce. I to jest mega obciach. Zauważyłem, że u siebie macie jeden poważny problem - brak u was gór w centrum kraju. Życzę wszystkim polskim snowboarderom, aby znaleźli kilka lodowców gdzieś w środku Polski, choćby jutro z rana :) Sam chętnie przyjadę.

 

MDS: Czy snowboarding jest dla Ciebie sportem „towarzyskim"? Okazją do poznania nowych ludzi, jazdy ze starymi kumplami - słowem, przebywania w grupie, czy może ważniejsze są góry i śnieg?

Z: Snowboarding jest tym, czym chcesz aby był. Nikt za ciebie nie zrobi triku, nikt za ciebie nie poczuje adrenaliny! Lubię spędzać czas i jeździć z moimi kumplami takimi jak: Kutil, Skandera, Marčík, Bauer i inni. Po dobrym dniu mogę iść też na imprezę, ale... Góry przede wszystkim!

 

MDS: Najbliższe plany?

Z: Na początku lutego jedziemy z Horsefeathers team na objazd do Grecji, Bułgarii i Chorwacji. Potem będę trochę pracował nad zawodami snowboardowymi, a jeszcze później przygotowuję Nitro Camp... Hmm, no i może w czerwcu ruszę na Mt Hood, Hawaje... Może RPA.

 

MDS: Czy chciałbyś na koniec dodać coś osobistego?

Z: Dziękuję za wszystko mojej ex dziewczynie Renacie, dziękuję rodzinie i sponsorom. A wszystkim chciałbym przekazać: cieszcie się każdą sekundą swojego życia, nie wiadomo, która będzie ostatnia. Dzięki za wywiad.

 

Zdjęcia: David Blazek, Jonya

(snowBoard MDS nr 38, 2007)