Pochodzi z rodziny o snowboardowych tradycjach, więc siłą rzeczy musiał spróbować jazdy na desce. Tak mu się spodobało, że teraz świata poza nią nie widzi. A jego recepta na sukces? Po prostu jeździć, jeździć, jeździć...

Jak zaczęła się Twoja przygoda z deską?

Zawsze chciałem skakać na snowboardzie, ponieważ od dziecka podziwiałem brata Jaśka. Pierwszą deskę dostałem, gdy miałem 11 lat. Niestety, dość szybko ją zgubiłem, więc dostałem w spadku po siostrze stary i o 10 cm za duży snowboard. Przez kolejne dwa lata nie wiedziałem, czy skakać jak Małysz, czy jak Peter Line, więc skakałem i na nartach i na desce. Dopiero gdy brat wziął mnie na moje pierwsze zawody do Białki - gdzie zdobyłem pierwsze miejsce - złapałem zajawkę. Jednak prawdziwy snowboarding zaczął się dla mnie wraz z moim pierwszym wyjazdem na lodowiec, gdzie pojechałem z moim klubem. Było to dwa sezony temu i od tej pory staram się każdą chwile spędzać na śniegu.
 

Jeśli ktoś spyta, czym różni się snowboarding od innych sportów, to śmiało można powiedzieć, że sprzętem, zawodnikami, klimatem i czymś tam jeszcze (można wpisać dowolne określenie), ale przede wszystkim... ludźmi, którzy tworzą tę zajawkę. To dzięki nim właśnie snowboarding może zaoferować nam coś więcej, niż tylko fizyczne ćwiczenia. To dzięki tym ludziom powstaje niepowtarzalny koloryt, słusznie uważany za freestyle'owy. To dzięki ich zaangażowaniu snowboardowe imprezy mają to „coś", co ciągle przyciąga nowych amatorów. I dlatego stali się ONI powszechnie rozpoznawalnymi „markami" w swoich środowiskach. Taką „ikoną" w Polsce na pewno jest Herman.

Pierwsze zdjęcia Mitii zobaczyłem w szwajcarskim magazynie snowboardowym. Była to przepiękna sekwencja na mega wielkiej, potrójnie łamanej poręczy. Śnieg w mikroskopijnych ilościach tylko na najeździe i na lądowaniu. Po jednej i po drugiej stronie schody... Byłem pod wrażeniem.


Kilka tygodni później oglądałem jakiś film. Było tam z 10 minut o tym, jak Mitia wypier... się, próbując zdusić tego właśnie raila. Na pysk, na dupę, na przedziałek, na schody, znowu na pysk... Aż mnie bolało. Jednak ostatnie ujęcie pokazywało czyściutki przejazd całego raila. Twardy Ruski - pomyślałem. Potem Mitię spotykałem wielokrotnie: Gap, Puchar Świata, TTR, Saas Fee, Laax, Warszawa... Nadszedł czas, byście i Wy poznali go lepiej. Zdrastwuj Mitia.

Jeśli napiszę, że jest to najbarwniejsza postać polskiego snowboardingu, to zabrzmi to strasznie banalnie. Równie szablonowym tekstem pojadę, gdy dodam, że gość ten posiada nieprawdopodobne uzdolnienia do jazdy na desce. Ale co tam...


Niech będzie klasycznie i mało oryginalnie. Pepek tworzył historię freestyle'u w naszym kraju i to zarówno tę oficjalną, sportowo - zawodniczą, jak i prawdziwą jazdę bez trzymanki. Jednak w przypadku Pepka totalny luz i nonszalanckie zachowanie są całkowicie usprawiedliwione. Bez treningu może on osiągnąć więcej, niż każdy inny, ciężko pracujący rajder, a triki w jego wykonaniu posiadają niepowtarzalny styl. Nie do podrobienia.

Pamiętam, jak rok temu, podczas Air and Style w Monachium, podium zdominowane zostało przez młodą gwardię snowboarderów. Jedyną osobą reprezentującą odrobinę starsze pokolenie był David Benedek i, pomimo zajęcia przez niego czwartego miejsca, wyżej usytuowana trójka młokosów odnosiła się do niego z niezwykłym szacunkiem. Nie ma w tym nic dziwnego - David Benedek to jedna z tych wielkich postaci, która miała (i nadal ma) wielki wpływ na snowboarding. Od wymyślania nowych trików, jak fs double cork 1260, przez organizację tak widowiskowych zawodów, jak Red Bull Gap Session, aż po tworzenie grafik na deski oraz produkcję filmów snowboardowych. Kreatywność - tak można opisać Davida jednym słowem.

Lista sportowych osiągnięć Breloka jest bardzo długa, a jego sukcesy można by długo wymieniać: olimpijczyk w Turynie, zazwyczaj w pierwszej dziesiątce dużych zawodów, często na „pudle". Ale chyba nie one są tu najważniejsze... Michał zachwyca stylowością swoich trików, wszechstronnością oraz niesamowitą skutecznością. Przy tym wszystkim świetnie się bawi, zaskakuje zwariowanymi pomysłami, ale też odnajduje właściwe proporcje między luzem, a profesjonalizmem. Jednak cechą Breloka, która wzbudza  w nas największy szacunek, jest ciągłe nienasycenie snowboardingiem - jeździ właściwie non stop i ciągle mu mało! Myślę, że większość z nas mogłaby sobie z Michałem przybić pionę. To równy koleżka!