snowBoard MDS 53/2012
.: Travis Rice / prze-gość numeru
.: SNB szklanym okiem / Yarrek
.: From Romania with Fear / akcja w Karpatach
.: Testy / sprzęt
.: Denis Leontiew / wywiad
.: Gniazdo na mękach / trening
.: Step by Step / nauka triku
.: Serwisowanie sprzętu / nietypowe deski
.: Nasz portret / wyniki ankiety
.: SNB szklanym okiem / Yarrek
.: From Romania with Fear / akcja w Karpatach
.: Testy / sprzęt
.: Denis Leontiew / wywiad
.: Gniazdo na mękach / trening
.: Step by Step / nauka triku
.: Serwisowanie sprzętu / nietypowe deski
.: Nasz portret / wyniki ankiety
Tak się przedziwnie składa, że o Kubie ostatnio w naszym Magazynie było niewiele. Stanowczo za mało, wziąwszy pod uwagę fakt, że właśnie ostatnio Kuba bez zbędnego rozgłosu otwierał „next level” polskiego jibbingu. No ale Kuba nie ciśnie się zbytnio na afisz, wybierając własne ścieżki w swoim mrocznym królestwie streetu. Mając na podorędziu czosnek i srebrny krucyfiks postanowiliśmy przymusić Kubę do małej spowiedzi. Oto co nam powiedział o zajawie, podróżach, o progresie, kręceniu trików oraz ujęć. 
„Łukasz... Co to za koleś?”- ma prawo zapytać ta część z was (pewnie zdecydowanie liczniejsza), której fascynacja deską trwa raptem kilka latek. Jeśli na dodatek nie kręcą was historie wzniosłe, acz zamierzchłe, a z postaci wartych zapamiętania kojarzycie wyłącznie Króla Sasa (bo nieźle imprezował), to faktycznie macie problem: o co kaman? Nie ma chłopa na żadnej liczącej się produkcji snb, nie ma na zawodach, a na zdjęciach można Go znaleźć chyba tylko w rodzinnym albumie, a nie w fachowych magazynach. Znaczy się, nie istnieje?! Spokojnie, istnieje (przynajmniej profil na fejsbuku ;), ma się nieźle, a co ważniejsze, powraca do snowboardingu - niczym syn marnotrawny. Najwyższa pora, bo z deską Łukasz związany jest mniej więcej tyle, ile trwa historia snowboardingu w Polsce, przez długi czas wygrywał wszystko, co było do wygrania i jako jeden z pierwszych snowboarderów startował na Zimowych Igrzyskach. To cię nazywa „grube CV”! 
Czy jesteście w stanie zapewnić, że uczucie zazdrości jest wam obce? Ja zdecydowanie nie, bo gdy tylko widzę przejazdy Xaviera De Le Rue podczas World Tour Freeride lub jego wielkie loty z klifów na snowboardowych produkcjach, to żądło zazdrości dźga mnie bezlitośnie w tyłek. Przyznam szczerze, że zawsze dopada mnie to cholerne uczucie, gdy ktoś z niezwykłą łatwością, bez zbędnej napinki sięga po kolejne sukcesy i zamienia w złoto wszystko, czego się tknie. Czołówka światowego rankingu w snowcrossie? Proszę bardzo – Xavier. Freeride'owy Mistrz Świata? Znowu Xavier. Fantastyczne ujęcia w filmach – Xavier... Niektórym Dobry Los postanowił zrobić z życia bajkę. Dam głowę, że Xavier należy do jego ulubionych pieszczochów.
Nie da się ukryć, że chłopaka lubi obiektyw – za każdym razem, gdy któryś z fotografów chwali się swoimi ostatnimi „zdobyczami”, oko przyciągają głównie akcje w wykonaniu Jamaja. Zadziwiająco często są to bowiem hardcore'owe triki, szerokim łukiem mijające się ze zdrowym rozsądkiem. Drop na kamieniste zbocze ze śladową ilością śniegu? Nie ma sprawy! Podwójny frontflip na byle jakiej skoczni? Normalka! Ale najdziwniejsze jest to, że Jamaj nie tylko cało wychodzi z najbardziej porąbanych sytuacji (choć wypadki przy pracy też się zdarzają – patrz zdjęcie obok ;), to na dodatek robi to w budzącym zazdrość stylu. Przepraszam, najdziwniejsze jest to, że w mega stylu Jamaj potrafi równie dobrze wykreślić trudną linię na backcountry, zrobić coś budzącego respekt w snowparku, czy zaliczyć kozacką poręcz. Można by rzec, człowiek snowboardowego renesansu. Tylko kto zgadnie, co to takiego? Może więc inaczej: chłopak o wielu talentach. Tak lepiej!
Wolfgang... Gdziekolwiek go zobaczycie – na filmie, czy w rzeczywistości – z pewnością zahipnotyzuje was niepowtarzalnym stylem jazdy, w intuicyjny sposób łączącym surfowanie na fali, z klasyką deskorolkowych trików. Wolle, jak nikt inny, potrafił zdefiniować wspólny mianownik najważniejszych deskowych zajawek: snowboardingu, surfingu i skateboardingu. Co więcej, Wolle zaciera między nimi granice sprawiając, że każdy styl jazdy staje się możliwy. Pływanie w puchu? Bardziej, niż do tej pory sobie wyobrażaliście, bo jazda na przedziwnej desce wyciętej ze sklejki, to prawdziwy surfing. Deskorolkowy styl na backcountry? Nikt go nie zaprezentuje lepiej niż człowiek, który rezygnuje z wiązań. 
Jeśli ktokolwiek stworzyłby teraz ranking popularności w krajowych mediach snowboardowych, to Gniazdo będzie w ścisłej czołówce. I z całą pewnością będzie to w pełni zasłużona pozycja. Ale wszystko ma swoją cenę. Aby dołączyć do europejskiego teamu Burtona w ekspresowym tempie trzeba być bardzo pracowitym i umieć konsekwentnie realizować cele. O ciężkim codziennym treningu, o trudnych wyborach, o życiu na walizkach, o kasie ze snowboardingu oraz o tym, dlaczego skakanie na nartach przegrało na rzecz jibbingu, dowiemy się z rozmowy z Wojtkiem Pawlusiakiem.
jak było, jak jest, jak będzie... 
Pochodzi z rodziny o snowboardowych tradycjach, więc siłą
rzeczy musiał spróbować jazdy na desce. Tak mu się spodobało, że teraz świata
poza nią nie widzi. A jego recepta na sukces? Po prostu jeździć, jeździć,
jeździć...
Jeżeli
mówimy o średnim pokoleniu czeskich prosów, czyli coś pomiędzy Cernikiem i
Skanderą, a Dlouhym i Bergmanem, to oprócz Marčíka i Bauere'a trzeba wymienić
Zajica... Jana Zajica. Jana po
raz pierwszy spotkałem parę ładnych lat temu w Saas Fee, na Nitro Summer
campie. Już wtedy nieźle wymiatał, wzbudzając powszechny podziw, a ja podczas
jednej z balang z czeską załogą obiecałem, że będę miał go na oku...
Przemiła, śliczna
dziewczyna. Pierwsza dama słowackiej sceny snowboardowej. Znają ją wszyscy. I
wszędzie. Od Nowego Targu, poprzez Dachstein, gdzie rezyduje, po francuskie
Alpy. Baśka Stevulova, z Bańskiej Bystricy. Basia wymiata na hopkach i nieźle
dusi na railach - potrafi pokonać niejednego faceta. Startuje w Pucharach FIS i
w zawodach TTR, jest też zapraszana na coraz więcej prestiżowych imprez. U nas
w kraju jest niemal stałą bywalczynią jibbowych contestów. Trzymamy za nią
kciuki, bo w końcu to ziomalka ze Słowacji. Młoda Basia należy do kobiecej
czołówki - na pewno w europejskim formacie. Mili Państwo... Basia Stevulova!
Jeśli ktoś spyta, czym różni się snowboarding od innych
sportów, to śmiało można powiedzieć, że sprzętem, zawodnikami, klimatem i czymś
tam jeszcze (można wpisać dowolne określenie), ale przede wszystkim... ludźmi,
którzy tworzą tę zajawkę. To dzięki nim właśnie snowboarding może zaoferować
nam coś więcej, niż tylko fizyczne ćwiczenia. To dzięki tym ludziom powstaje
niepowtarzalny koloryt, słusznie uważany za freestyle'owy. To dzięki ich
zaangażowaniu snowboardowe imprezy mają to „coś", co ciągle przyciąga nowych
amatorów. I dlatego stali się ONI powszechnie rozpoznawalnymi
„markami" w swoich środowiskach. Taką „ikoną" w Polsce na pewno jest Herman.
Pierwsze zdjęcia Mitii
zobaczyłem w szwajcarskim magazynie snowboardowym. Była to przepiękna sekwencja
na mega wielkiej, potrójnie łamanej poręczy. Śnieg w mikroskopijnych ilościach
tylko na najeździe i na lądowaniu. Po jednej i po drugiej stronie schody...
Byłem pod wrażeniem. 
Jeśli napiszę, że jest to najbarwniejsza postać polskiego
snowboardingu, to zabrzmi to strasznie banalnie. Równie szablonowym tekstem
pojadę, gdy dodam, że gość ten posiada nieprawdopodobne uzdolnienia do jazdy na
desce. Ale co tam... 
Pamiętam, jak rok temu,
podczas Air and Style w Monachium, podium zdominowane zostało przez młodą
gwardię snowboarderów. Jedyną osobą reprezentującą odrobinę starsze pokolenie
był David Benedek i, pomimo zajęcia przez niego czwartego miejsca, wyżej
usytuowana trójka młokosów odnosiła się do niego z niezwykłym szacunkiem. Nie
ma w tym nic dziwnego - David Benedek to jedna z tych wielkich postaci, która
miała (i nadal ma) wielki wpływ na snowboarding. Od wymyślania nowych trików, jak fs
double cork 1260, przez organizację tak widowiskowych zawodów, jak Red Bull Gap
Session, aż po tworzenie grafik na deski oraz produkcję filmów snowboardowych. Kreatywność
- tak można opisać Davida
jednym słowem. 
Alkohol, laseczki, gruby bounce... Taaa... Właśnie tak
sprawki się mają, jeśli chodzi o tę ważniejszą część snowboardowej zajawki, na
której myśl każdy się ślini... Ale nie w przypadku Tomka! Ten koleżka „spod
samiuśkich Tater" jest niezwykłym, godnym szacunku przypadkiem: pomimo
schematów (i wielu kontuzji), tylko snowboard stanowi dla Niego jedyny sens i
sposób na życie, a bez deski nie wyobraża sobie każdego, nadchodzącego dnia. 
Lista sportowych osiągnięć Breloka jest bardzo długa, a jego
sukcesy można by długo wymieniać: olimpijczyk w Turynie, zazwyczaj w pierwszej
dziesiątce dużych zawodów, często na „pudle". Ale chyba nie one są tu
najważniejsze... Michał zachwyca stylowością swoich trików, wszechstronnością
oraz niesamowitą skutecznością. Przy tym wszystkim świetnie się bawi, zaskakuje
zwariowanymi pomysłami, ale też odnajduje właściwe proporcje między luzem, a
profesjonalizmem. Jednak cechą Breloka, która wzbudza w nas największy szacunek, jest ciągłe
nienasycenie snowboardingiem - jeździ właściwie non stop i ciągle mu mało!
Myślę, że większość z nas mogłaby sobie z Michałem przybić pionę. To równy
koleżka! 
