snowBoard MDS 53/2012

Salomon RELAY

Śmiała myśl projektantów z Salomona poszła pod prąd ogólnie przyjętemu przekonaniu, że piętka (zwana  podkową) musi być bardzo sztywna, bo to przez nią siła z hi-backa przekazywana jest na tylną krawędź deski. A zatem każde ugięcie, to czysta strata i słaba kontrola nad deską. Wszyscy więc rzeźbią podkowy solidne, niczym łuk triumfalny... Wszyscy, poza Salomonem, który swoje Relay'e wyposażył w piętki... „gumowo-szmaciane". Otóż idea wiązań Relay zakłada, że energię z hi-backa można równie dobrze przekazać na deskę za pomocą opinającej łyżkę stalowej linki (podobnie jak w konstrukcjach Flow i Cinch), natomiast elastyczna podkowa lepiej dopasowuje się do pięty buta, no i zapewnia większą możliwość ugięcia na boki, co jest przydatne w ewolucjach fs. A dopasowanie w tej części wiązania jest kluczową sprawą - unieruchomienie pięty w płaszczyźnie pionowej sprawia, że większość energii właśnie tędy, a nie wyłącznie poprzez górny pasek lub pedał gazu (niesłusznie w tym układzie przeceniany), jest przekazywana na przednią krawędź deski. Czyli tył (pięta) ciągnie, przód (pedał gazu) dociska. Według założeń miała się poprawić reaktywność, a również właściwości freestyle'owe. A jak jest, zobaczmy...

Pierwszą zauważoną w teście cechą było solidne trzymanie pięty. To akurat dało o sobie znać w irytujących okolicznościach: zdarza się nam na płaskich dojazdach do wyciągu rozpinać tylne wiązanie jeszcze podczas jazdy, by później przy krzesełku lub orczyku wyciągnąć nogę z wiązania. A w Relay'ach, pomimo rozpięcia pasków, piętka buta nadal dobrze tkwiła w wiązaniu, zmuszając  do nerwowego szarpania nogą. No cóż, trzeba zmienić przyzwyczajenia. A co z reaktywnością? Uśredniając opinie testujących można przyjąć, że nie dało się zauważyć istotnych zmian ani na plus, ani na minus, w stosunku do innych wiązań tej klasy. Na pewno wiązanie przyjaźnie „współpracuje" z nogą, co może Relay'om przysporzyć zwolenników wśród freestylerów, ale też wśród amatorów pływania w puchu. Trochę zasmuca natomiast, że „zmiękczanie" piętki odbiło się niekorzystnie na wadze, bo wiązania sytuują się odrobinę powyżej średniej - niewiele, ale wystarczająco, by dać sobie spokój z tytułem mistera anoreksji.