snowBoard MDS 53/2012

Na pierwszy rzut oka trudno namierzyć w desce Fix jakiś nietypowy patent - poza szynami systemu ICS, nad którymi już się pochylaliśmy w Labie, w naszym Katalogu. Po dokładniejszych oględzinach okazuje się, że jest coś, co wyróżnia tę deskę z „tłumu" innych - jest to nowe rozwiązanie o nazwie Scoop (chochelka), które charakteryzuje się wypukłym kształtem nose'a i taila. Geometria ta nie jest nachalna, więc trzeba dokładnie przyjrzeć się tipom deski, żeby zauważyć „przetłoczenia". Fajne - cmokniemy z aprobatą i od razu pojawi się refleksja - Tylko po co? Tipy w kształcie łyżeczek niewątpliwie będą ułatwiać buttery, które są nieodłącznym elementem freestyle'u. Logika podpowiada, że noseroll oraz wszelkie inne triki na stoku, w których dociążamy końce deski, powinny być przyjemne, jak nigdy dotąd. Dlaczego? Ponieważ wypukłość ułatwia rotację na śniegu, a uniesione - w stosunki do powierzchni ślizgu - krawędzie nie „zatną" nieoczekiwanie. Zresztą nie tylko w butterach przydadzą się podniesione krawędzie... Każdy, średnio zaawansowany rider wie, że najlepiej jest przytępić nieco krawędzie w krańcowych punktach kontaktu ze śniegiem, by zapobiec niekontrolowanemu wcinaniu się deski w śnieg po lądowaniu wszelkich rotacji, a także zmniejszyć „nerwowość" podczas jazdy na płaskim ślizgu i sprawić, że slide'y na boxach będą bezpieczniejsze. Jednak przytępione krawędzie, nawet na niewielkim odcinku, to zawsze pewna strata w trzymaniu na twardym śniegu. Natomiast Scoop eliminuje tę wadę, bo deska po pochyleniu na krawędź trzyma świetnie na całej długości. Tyle teorii, jeszcze słowo o genezie. Kilka lat temu Trevor Andrew namawiał Burtona, żeby w jego desce Se7en zastosować dzioby w kształcie łyżeczki, z uniesionymi krawędziami. W końcu udało się - w tym sezonie zdecydowano się zastosować ten patent w modelach: Fix, Se7en i Blender. Nam natomiast wydaje się, że inspirację również mogły stanowić pozytywne wyniki, jakie osiągnęła marka Bataleon w swoich kilkuletnich doświadczeniach z „wypukłym" ślizgiem". Obecnie TripleBase Bataleona również oferuje płaski ślizg między wiązaniami, wypukłość osiągając dopiero powyżej linii wiązań - w przypadku Scoopa wypukłość ograniczona jest wyłącznie do tipów.




 

Opinia:

Na pewno jest to deska freestyle'owa, choć bardzo dobrze spisuje się w różnym terenie i w różnych warunkach: triki na stoku, w parku, poręcze, freeride... wszędzie sprawdzała się nadspodziewanie dobrze. Charakteryzuje się świetną zwrotnością, dobrym trzymaniem w skręcie i dużym popem. Patent Scoop daje się odczuć podczas freestyle'owej jazdy po stoku (buttery), ale też wybacza błędy podczas lądowania i na boxach. Generalnie skłania do zabawy i eksperymentowania, ale trudno jednak oczekiwać od niej jakichś rewolucyjnych wrażeń. Patent Fix jest raczej kolejnym krokiem na drodze stworzenia deski o właściwościach przyjaznych dla ridera. W tę filozofię wpisuje się też zastosowany w Fixie system ICS, który rozszerza zakres dopasowania stance'u i kątów, oraz (co ujawniło się w naszych testach, a dokładniej opisywaliśmy w Katalogu) usztywnia poprzecznie płyty podstawy wiązań. To tyle zachwytów, teraz odrobina marudzenia. Po wzięciu do ręki zestawu deska Fix / wiązania Triad EST każdy z testerów zauważał: „uff, co takie ciężkie?".  Z początku winą za to obarczyliśmy wiązania, bo z płytą EST wyglądają nadzwyczaj „solidnie". Ale wiązania okazały się mieć całkiem przyzwoity ciężar, więc na wagę powędrowała deska. No i nastąpiła chwila prawdy: 3,33 kg przy „wzroście" 158 cm. To niemało. Dla porównania zważyliśmy klasycznego (inserty 3d) Customa o identycznej długości. Wynik: 2,93 kg. Czyli 400 g mniej, a Custom nie jest przecież anorektykiem. No i właśnie za to „nieumiarkowanie" Fix traci punkt z bardzo dobrej, ogólnej oceny.

Wielkie wow zaraz po wyjęciu z paczki i zerwaniu folii - pierwsza myśl, jaka przyszła nam do głowy, to pytanie, czy przypadkiem deska nie złamała się w transporcie!  Po bliższych oględzinach z ulgą stwierdziliśmy, że nie! Za to okazało się, że jest to deska bardzo dokładnie i starannie wykonana, a przy tym sprawiająca wrażenie bardzo lekkiej. Żeby potwierdzić pierwsze wrażenie ustawiliśmy deseczkę na wadze i... No proszę, 2,74 kg. Przed sezonem nie będziemy musieli na siłce brać dodatkowych serii na klatę i biceps ;) Park Rocket podąża głównym nurtem rozkwitającej mody na deski „gięte inaczej", z tym że w jego przypadku rocker jest trójstopniowy, czyli między wiązaniami deska jest płaska, a wygięcie ku górze nose'a i taila zaczyna się od linii wiązań. Kąt wygięcia wynosi 10 stopni i jest największy ze wszystkich desek o tego typu konstrukcji. Na uwagę zasługuje równieź rzadko spotykany, całkowicie pionowy sidewall.

Szybka jazda na wprost: Rocker oraz konstrukcja deski sprawiają, że głębsze odchylenie w przód lub w tył skutkuje oderwaniem nose'a lub taila, co może zakończyć się wyjechaniem deski spod ridera. Dlatego trzeba bardzo pilnować, żeby zachowywać centralne ustawienie ciała nad deską. W świeżym śniegu prowadzi się bardzo stabilnie i aż korci żeby się pobawić (butterki i jazda na switch w puchu nie stanowią problemu).

Jazda w skręcie: Krawędź trzyma dobrze, ale jak w jeździe na wprost, trzeba pilnować symetrycznego obciążenia, by deska nie odjechała. Natomiast krawędź trzyma bardzo dobrze i nawet na lodzie, na dużej prędkości, nie było problemu.

Inicjowanie skrętu: Bez problemu przechodzi ze skrętu w skręt. Śmig, ze względu na krótką krawędź efektywną, jest bezproblemowy, a i długim, wymuszonym skrętem też pojedzie...

Wybicie: To największy atut deski. Nollie i ollie porażają łatwością wykonania i wysokością wybicia - na żadnej innej desce do tej pory nie sprawiało nam to większej frajdy.

Lądowanie: Odjechanie wszelakich trików flatlandowych, zawijasów i wygłupów jest łatwiejsze. Ze względu na podwinięcie nose'a i taila duuuużo łatwiej jest wylądować. Minusem natomiast jest wspomniana konieczność utrzymania symetrycznego obciążenia - trzeba uważać, by za bardzo się nie odchylić do przodu lub tyłu, bo wtedy wystrzeli nas jak z procy.

Ogólne podsumowanie: Mega deseczka do zabawy na małych i średnich prędkościach. Wszystkie triki flat robimy na pełnej tubie. Natomiast na twardym trzeba uważać - ale nie takie jest przeznaczenie tej deski. Nie skakaliśmy też na wielkich hopach, ale na małych nie było problemu. Najważniejszy jest jednak pełny „responce" od śniegu - uczucie, gdy stopami wyczuwasz  każdą grudkę śniegu... Czyli wiesz, co dzieje się pod deską, a nie śmigasz z przytępionym czuciem, jak na drzwiach od łazienki. Na koniec trochę o minusach... A właściwie o jednym - deska wymaga objeżdżenia i wyczucia jej możliwości. I nie należy się naiwnie pocieszać, że zajmie to godzinkę, lub dwie...

Magne Traction jest patentem pachnącym jeszcze całkowitą świeżością. Dwa sezony temu projektanci z Lib Techa zapragnęli coś w swoich deskach udziwnić, żeby jeszcze mniej przypominały narty. Uwagę zwrócili na krawędzie, a dokładniej na ilość punktów, w których „współpracują" one z podłożem. Wyszło im, że jeśli krawędź deski będzie pofalowana, to ilość punktów stycznych można zwiększyć nawet do 6. Co oczywiście powinno skutkować poprawieniem trzymania krawędzi, zwłaszcza na zmrożonym podłożu. W ubiegłym sezonie do grona firm zauroczonych ideą Magne Traction dołączyło m.in. Roxy, natomiast w tym roku zanosi się na większy wysyp „karbowańców". Po doświadczeniach Roxy, na produkcję zdecydował się potentat Rossignol. I jego deskę wzięliśmy na warsztat. 

Nie wiedzieć czemu, nie udało się Rossignolowi przekonać naszych testerów do falowanej krawędzi. Owszem, patent nieźle wygląda, można nim zszokować tego i owego, zwłaszcza nieszczęsnego serwisanta, dając mu to do naostrzenia ;)  Ale zasadniczej korzyści w działaniu MT nie dostrzeżono. Na zmrożonym i twardym śniegu krawędzie trzymają podobnie, jak w innej desce z tego segmentu. Pytanie, czy jeśli  użyć MT w desce z wyższej półki, różnice byłyby bardziej widoczne? Stosując metodę analogii możemy przypuszczać, że efekt nie powali na kolana, czyli korzyści trudno będzie odczuć. Z niecierpliwością czekamy na przetestowanie któregoś Lib Techa, aby przekonać się jak działa MT w deskach o innej konstrukcji. Podsumowując: Magne Traktion to patent efektowny, ale nie spodziewajmy się po nim rewolucyjnych korzyści.