snowBoard MDS 53/2012

Wielkie wow zaraz po wyjęciu z paczki i zerwaniu folii - pierwsza myśl, jaka przyszła nam do głowy, to pytanie, czy przypadkiem deska nie złamała się w transporcie!  Po bliższych oględzinach z ulgą stwierdziliśmy, że nie! Za to okazało się, że jest to deska bardzo dokładnie i starannie wykonana, a przy tym sprawiająca wrażenie bardzo lekkiej. Żeby potwierdzić pierwsze wrażenie ustawiliśmy deseczkę na wadze i... No proszę, 2,74 kg. Przed sezonem nie będziemy musieli na siłce brać dodatkowych serii na klatę i biceps ;) Park Rocket podąża głównym nurtem rozkwitającej mody na deski „gięte inaczej", z tym że w jego przypadku rocker jest trójstopniowy, czyli między wiązaniami deska jest płaska, a wygięcie ku górze nose'a i taila zaczyna się od linii wiązań. Kąt wygięcia wynosi 10 stopni i jest największy ze wszystkich desek o tego typu konstrukcji. Na uwagę zasługuje równieź rzadko spotykany, całkowicie pionowy sidewall.

Szybka jazda na wprost: Rocker oraz konstrukcja deski sprawiają, że głębsze odchylenie w przód lub w tył skutkuje oderwaniem nose'a lub taila, co może zakończyć się wyjechaniem deski spod ridera. Dlatego trzeba bardzo pilnować, żeby zachowywać centralne ustawienie ciała nad deską. W świeżym śniegu prowadzi się bardzo stabilnie i aż korci żeby się pobawić (butterki i jazda na switch w puchu nie stanowią problemu).

Jazda w skręcie: Krawędź trzyma dobrze, ale jak w jeździe na wprost, trzeba pilnować symetrycznego obciążenia, by deska nie odjechała. Natomiast krawędź trzyma bardzo dobrze i nawet na lodzie, na dużej prędkości, nie było problemu.

Inicjowanie skrętu: Bez problemu przechodzi ze skrętu w skręt. Śmig, ze względu na krótką krawędź efektywną, jest bezproblemowy, a i długim, wymuszonym skrętem też pojedzie...

Wybicie: To największy atut deski. Nollie i ollie porażają łatwością wykonania i wysokością wybicia - na żadnej innej desce do tej pory nie sprawiało nam to większej frajdy.

Lądowanie: Odjechanie wszelakich trików flatlandowych, zawijasów i wygłupów jest łatwiejsze. Ze względu na podwinięcie nose'a i taila duuuużo łatwiej jest wylądować. Minusem natomiast jest wspomniana konieczność utrzymania symetrycznego obciążenia - trzeba uważać, by za bardzo się nie odchylić do przodu lub tyłu, bo wtedy wystrzeli nas jak z procy.

Ogólne podsumowanie: Mega deseczka do zabawy na małych i średnich prędkościach. Wszystkie triki flat robimy na pełnej tubie. Natomiast na twardym trzeba uważać - ale nie takie jest przeznaczenie tej deski. Nie skakaliśmy też na wielkich hopach, ale na małych nie było problemu. Najważniejszy jest jednak pełny „responce" od śniegu - uczucie, gdy stopami wyczuwasz  każdą grudkę śniegu... Czyli wiesz, co dzieje się pod deską, a nie śmigasz z przytępionym czuciem, jak na drzwiach od łazienki. Na koniec trochę o minusach... A właściwie o jednym - deska wymaga objeżdżenia i wyczucia jej możliwości. I nie należy się naiwnie pocieszać, że zajmie to godzinkę, lub dwie...