Zjazd jest niesamowity. Nikt przed nami tędy nie jechał.  Spod krawędzi wykwitają kilkumetrowe śnieżne firany, przysłaniające wejście w kolejny skręt. Puch jest lekki, a jazda w nim to czysta przyjemność. Właściwie, to bardziej pływanie, niż jazda. Po kilku minutach  takiego napinania serce łomocze z powodu emocji i pokonanej szybko różnicy wysokości.


Dotarliśmy do Gulmarg, miejcówki w północnym Kaszmirze, przy której przebiega linia kontroli indyjsko-pakistańskiej, od 1947 r. oddzielająca obie walczące o Kaszmir strony. Żołnierze indyjscy z karabinami patrolujący ulice, co chwila przejeżdżające samochody opancerzone i ciężarówki pełne żołnierzy... Wszystko to tworzy niesamowity klimat, który na początku nas zszokował i chyba trochę przeraził. W końcu nie co dzień ląduje się na lotnisku, którego jedyny pas startowy na całej długości obstawiony jest przez żołnierzy, działka, radary i inne cuda

Od dobrych paru lat jestem maniakiem snowboardowych wypraw na Ukrainę. Żeby nie wiem jak źle się układało, to każdy wyjazd za wschodnią granicę kończy się happy endem, niczym w hollywoodzkim szlagierze. Dlaczego tak się dzieje? Hmm... Sami się przekonajcie!


Ciśnienie na jazdę było wielkie, a sezon freeride'owy w naszych górach raczej lichy, przynajmniej na początku zimy. Postanowiliśmy więc szukać szczęścia w ukraińskich Karpatach. Wybór miejsca do „pozatrasowych" zabaw jest sprawą kluczową. Ważne było zarówno to gdzie będziemy śmigać, taktyka dostania się na górę, sposób na noclegi, jak i kwestia transportu w góry.

Kawałek drogi z Polski, w ojczyźnie wina i serów, w kraju, gdzie ludzie, zamiast bigosu i schabowego, zajadają się żabimi udkami i ślimakami. Całkiem niedaleko popularnego Les 2 Alpes, w ciszy i spokoju, u podnóża szczytu La Meije znajduje się mało znany region La Grave - La Meije. Mekka freeriderów wszystkich narodowości, wyznań i kultur. Miejsce, gdzie spotykają się różne osobowości tylko w jednym celu - żeby pojeździć po świeżych, puszystych, nieskalanych ratrakami stokach.

W styczniu nic jeszcze nie zapowiadało przygody, na którą mieliśmy się załapać pod koniec marca. Ba, do stycznia żaden z nas nawet nie wiedział o istnieniu tego wymarzonego miejsca! Ale zacznijmy od początku. Surfowanie po necie doprowadziło mnie na stronę ekstremalnych zawodów „Derby de la Meije". Obejrzałem zdjęcia, uśmiechnąłem się i wysłałem linka Pawłowi: „Zejebiste, zobacz. Jedziemy?". Programiście, jakim jest Paweł, jakieś 4 godziny zajęło przetrawienie i przeanalizowanie zawartości strony zawodów oraz moich trzech słów. „Jedziemy!" - przyszła w końcu odpowiedź.

 

Dopiero na statku płynącym z Bellingham do Juneau poczułem, że powoli zagłębiamy się w naprawdę inny świat. Jest kwiecień - ani to lato, ani zima. To znaczy na dole lato, u góry zima. Trzy dni totalnego chiloutu mają nas przygotować na mroźny powiew innego świata. Nie kumamy nic poza tym, że Alaska to święte miejsce - Mekka każdego freeridera. Trzy dni, bo tyle będziemy bujać się na fali wzdłuż wybrzeży Kanady, podsycają nasze napięcie. Płyniemy wzdłuż wiosek traperów, wylegujących się na brzegach fok i morskich lwów, za burtą, co jakiś czas pojawia się płetwa orki. Płynąca z przeciwka barka, to prawdziwe wydarzenie i powód do wyjścia na pokład.

My, w przeciwieństwie do potomków Indian stanowiących większość na statku, spędzamy na zewnątrz całe dnie. Oczekujemy surowej aury, która jednak nie nadchodzi, a słońce rozpieszcza nas aż do Ketchikan, pierwszego portu po dobie spędzonej na pokładzie. Pomyśleć, że pierwsi biali osadnicy dotarli tu zaledwie 120 lat temu, a my pałujemy z deskami, aby pozjeżdżać z helikoptera i zobaczyć łosia. Marzymy też o misiach, ale wiemy, że o tej porze śpią jeszcze smacznie po długiej zimie.

Wszystko zaczęło się na targach ISPO w Monachium, na których zostałem zaproszony do pomocy w promowaniu mojego sponsora podczas podobnej imprezy w... Tokio. Mój kumpel z teamu, Todd Mason, dostał tę samą robotę, więc wspólnie cieszyliśmy się na ten egzotyczny wypad do Japonii. Był jednak jeden mały problem: to nie miała być normalna snowboardowa wyprawa, lecz zwykły wyjazd w interesach. Garniak, laptop i ble ble o kasie.

Mogliśmy wprawdzie poznać kraj Wschodzącego Słońca i trochę się rozerwać, ale czy uda nam się wygospodarować czas na jazdę na desce? A ponoć nie ma nic piękniejszego, niż oglądanie budzącego się dnia ze szczytu Fudżi. Tego nie mogliśmy odpuścić, i dlatego zwołaliśmy bojową naradę w pubie. Todda zawsze pociągała przygoda, więc bez zbędnego zawracania głowy, w krótkich żołnierskich słowach rozwiał nasze dylematy: „Pieprzyć interesy! Zrobimy to chłopie, bez względu na okoliczności!". Jeśli miał na myśli jazdę na deskach, to dobrze powiedział.

„O kurna! Ale zjeżdżalnia!" - wydusiłem z siebie między jednym, a drugim sapnięciem „Prawie tysiąc metrów przewyższenia i średnie nachylenie w granicach 45 stopni" - tyle tylko wystarczyło na streszczenie dziesiątek zasłyszanych w kraju opinii na temat tej ściany. „O conasse!" - wyrwało się Benkowi - „No może z wyjątkiem 60 stopniowej górnej partii" - dodał po chwili nieco ciszej. Nie mogliśmy od niej oderwać wzroku. „Jeden błąd i fruuuu - lądujesz kilometr niżej.  Po drodze zdążysz tylko pomachać chłopakom w obozie..."- przez głowę przelatują mi wyjątkowo plastyczne projekcje opowieści, którymi hojnie uraczyli nas schodzący w doliny wspinacze - puzzle, holenderski przewodnik, snowboard, narty, szaleństwo... Żeby tylko nie okazało się, że nasz pierwszy wyjazd do Ameryki Południowej będzie zarazem ostatnim.

Był początek lutego - to miała być nasza pierwsza wizyta w Ameryce Południowej. Do odlotu samolotu do Santiago został jeszcze tylko tydzień, a my wciąż nie mieliśmy niezbędnych do wykupienia rezerwacji pieniędzy. Moi przyjaciele w podszytym desperacją pośpiechu „zamykali" sesję zimową, ale tak naprawdę nic nie zaprzątało bardziej naszych myśli, niż pozostające bez odpowiedzi pytanie: „gdzie jest, do cholery, ta pieprzona kasa?!"  Jak zwykle kwestia wyjazdu wisiała na włosku do ostatniej chwili. Trudno sobie wyobrazić naszą ulgę i ogromną radość, gdy cztery dni przed planowanym rozpoczęciem naszej freeride'owej wyprawy na konto wpłynęły wreszcie z niecierpliwością wyczekiwane pieniądze od sponsora...

Elbrus, wyglądający jak olbrzymie mrowisko-kopiec, wznosi się na ponad pięć i pół tysiąca metrów i zdecydowanie góruje nad pozostałymi szczytami południowo zachodniego Kaukazu. Co roku setki głodnych wyzwań i adrenaliny podróżników zdobywa jego szczyt. W lipcu, który jest najlepszym okresem do wspinaczki, baza wypadowa bardziej przypomina pole namiotowe w jednym z nadmorskich kurortów, niż ostatni przystanek na drodze do szczytu.

Najwyższą górę Europy większość alpinistów traktuje z przymrużeniem oka i trudno się im dziwić. W porównaniu z innymi szczytami korony ziemi nie jest on z pewnością wyzwaniem. Patrząc z dołu, Elbrus robi wrażenie górki, na którą wchodzi się bez zbytniego wysiłku, pokrzepiając się tylko poranną kawą przed wyjściem. Szybko mieliśmy się jednak przekonać, jak bardzo nasze wyobrażenia odbiegają od rzeczywistości. Ale zacznijmy od początku.

Dlaczego Kamczatka? Dlatego, że jest to jedno z dwóch miejsc na świecie (oprócz Nowej Zelandii), gdzie jeździ się na aktywnych wulkanach. Dlatego, że zawsze chciałem zjechać z gór prosto na plażę oceanu. Dlatego, że jest to zakątek niezwykle dziki, nieskażony turystyką i wyciągami. Dlatego, że zima trwa tam prawie 9 miesięcy, helikoptery są dość tanie (jeśli w ogóle można tak powiedzieć), a Rosjanie całkiem spoko. Czego więcej trzeba do spełnienia snowboardowych marzeń? Tylko odwagi...

Kamczatka leży na końcu świata, więc nie cieszy, i nigdy nie będzie się cieszyć wielką popularnością. Gdyby było inaczej, to już dziś nie można by się było tam opędzić od turystów. A tak, przyroda jest praktycznie nietknięta przez człowieka. Jeśli bliżej przyjrzymy się temu półwyspowi to stwierdzimy, że składa się prawie z samych gór. A właściwie z wulkanów, czyli gór dymiących, a na dodatek... „idealnych", bo w kształcie stożka. Nie wiem, czy ktoś z was zjeżdżał po stoku idealnym, cechującym się stałym nachyleniem i jednolitą warstwą śniegu - uczucie towarzyszące takiej jeździe jest nie do opisania...

Centralny Tien Shan, Kazachstan. W linii prostej 200 km na wschód od Chin i około 30 km na południe od Kirgistanu, czyli „gdzieś pośrodku niczego". Co tu robimy z deskami snowboardowymi? Marzenia, którymi karmimy wyobraźnię albo oddalają się coraz to bardziej od realności, albo też eksplodują z wielkim hukiem i stają się źródłem niezapomnianych przeżyć. Na szczęście w naszym przypadku górę wzięła ta druga opcja. Mogliśmy zrealizować snowboardowy sen.

 
Ałma-Ata, gdzie wylądowaliśmy, to największe miasto dziewiątego pod względem obszaru kraju świata i jednego z najbardziej zasobnych w dobra mineralne rejonu na naszej planecie. Przyjeżdżając do Kazachstanu mieliśmy jedynie numer telefonu do nieznanego taksówkarza. Po kilku godzinach siedzieliśmy w „yellow cabie" przemierzając przedmieścia dawnej stolicy. Dzięki uprzejmości Gorana, naszego taksówkarza, który poczuł się odpowiedzialny za ulokowanie nas w niedrogim i bezpiecznym miejscu, wynajęliśmy mieszkanie w bloku na niezbyt schludnie wyglądającym osiedlu. Jednak dwa pokoje, kuchnia i łazienka z ciepłą wodą rekompensowały widok za oknem.

...12, 13, 14, 15, kolejny krok. Ciężko opadam na kijki z trudem łapiąc oddech. Ostre, pozbawione tlenu powietrze kłuje mnie w płuca. Przed oczami wirują ciemne plamy - nie mogę się teraz poddać! Jeszcze tylko kilka kroków i dotrzemy na szczyt. Jeszcze tylko kilka kroków, a potem wymarzona jazda! Na szczęście wtedy nie wiedziałem, jak bardzo byłem w błędzie.

 

Gęste i duszne powietrze wdarło się przez otwarte drzwi samolotu. Nareszcie! Od startu w Bangkoku niecierpliwie wierciłem się w fotelu czekając na ten moment. Minęło osiem lat od chwili, w której wyjeżdżaliśmy z Katmandu a ja czułem, jakby to było wczoraj. Wtedy tułaliśmy się pociągami i autobusami przez pół świata nie wiedząc, co nas spotka następnego dnia. Tym razem cel był jasny i bardzo wyrazisty - Cho Oyu. Wysoka na 8201 metrów szósta góra świata. Jadąc przez wąskie, kolorowe uliczki Thamelu zastanawiałem się, czy będę w stanie zjechać z niej na desce. Odpowiedź miała nadejść w ciągu najbliższych 6-ciu tygodni.

Kiedy słuchałem historii o wielkich łosiach, w środku dnia przełażących przez ulicę sennych miasteczek, traktowałem to jako wyssane z palca opowieści, nie warte mojej zbytniej uwagi. Było tak do momentu, gdy z wielkim bagażem i deską pod pachą wylądowałem na Alasce. Wtedy sytuacja zdecydowanie się odmieniła. Ale zacznijmy od początku...

Od czasów himalajskiego zjazdu z Cho Oyu (relacja w MDS snowBoard nr 32) planowałem kolejną podróż kombinując, gdzie tym razem wtargać deskę. Pomysłów było kilka, jednak zawsze na pierwszym planie przewijał się... Mc Kinley. Najwyższa góra Ameryki Pólnocnej kusiła swoimi bezkresnymi śnieżnymi stokami, wyrastającymi z poziomu oceanu na ponad 6 tysięcy metrów. Poza  swoimi wymiarami Denali (tak górę nazywają rdzenni mieszkańcy) należy do Korony Ziemi, czyli siedmiu najwyższych szczytów siedmiu kontynentów. Zdobycie Korony z deską snowboardową jest planem równie ambitnym, co szalonym, który coraz bardziej mnie kręci. Tak więc, kiedy dowiedziałem się, że wyprawę na Mc Kinleya planuje Tomek, kolega z poprzednich wypraw, bardzo szybko podjąłem właściwą decyzję - decyzję o wyjeździe.